Ukde…

null

Hayat, Rabb’in “Benim dilediğim kadar yaşa” buyruğunun tecellisi…  Düşüncesiyle, meşkul sinyalleri veriyor zihnim. Bir gün daha/dahi yaşamak istemesem de, faydası yok.

Dünyanın eğlence yeri ve geçici olduğu bildiriliyor, Kuran öğretilerinde.

Öyleydi önceleri, eğlenceli ve hızlı. Şimdi zaman çok uzun geliyor bana ve dünya hiç de şirin olmayan bir mekan… Pek eğlencesiz…

 

Endişeler var tebessümleri içinde insanların. Yüzü gülenlerde bir sahtelik seziyorum.

Duvarına yaslanasım geliyor Mescidi Aksa’nın, semalarında arayarak yitirdiğim irademi..Karlı bir sabah vakti Süleymaniye’nin avlusundan yeniden, yeni bir hayal kurmak istiyorum, ufuklarından Istanbul’u gözleyerek, bu umutsuz ve ruhsuz gecelerden kaçıp.

Ankara’nın koyu ruhunda, İzmir’in günah pazarında, Kadıköy’ün makyajında Ebu Cehil’in deve işkembeli bulaşık elleri kokuyor.

Gecelerin mahpusluğunda saniyeler bir tesbih tanesi… Seher esintisinin mutluluğunu bekliyorum, Mevla’nın lütuflarını…

 

Ebu Bekir’le aynı mahallede oturmayı düşlüyorum bazen. Bir akşam yemeğini de beraber yemeyi.. Gözlerinde Peygamberi görmeyi.. Göğe açıldığında elleri, geri dönmez rahmetleri.. Sonu cennete varan, yollarını izlemeyi…

Hoca’mın o gül yüzünü izleyerek, nur ellerinden öpmeyi, “Okçular tepesinden ayrılmadık, giydirdiğin gömlekten başka ganimet istemedik, bir avuçta kalsak değişmedi mevzilerimiz” diyebilmeyi…

 

Beynimde gök gürlemeleri, belki Rahmet’in habercisi…

Yer gök dönüyor etrafımda, ellerim Mevlana’nın eteklerini arıyor.

Kalabalığından yoruldum insan zihinlerinin.

Dost dediğim insanla, bir dağ patikasının kenarında oturmayı özledim. Yıldızlar -çatıya dokunacak gibi- tepemizdeyken, çeşme başında gece sohbetlerini…

Yalnızlığın yan etkilerinde, başvuracak hekimin olmayışı, devanın sadece derde sebep olanın ellerinde oluşu, umutları karartıyor, güneşe perde çekiyor.

Ufuklarında nur görüyorum karanlıkların.

Doğuşu mu, batışı mı bilemiyorum ama:

Bir İsa çıksa, diriltecek bu şehri…  

Bu bir garibin öyküsüdür. Dinlemek ve anlamak için,

garip kulağı gerektir.

MEVLANA