Bir köy ki…

Köyüm..

Özlü Köyü..

Yalnız, serin ve sessiz ve soluksuz…

Bir zamanlar alan yetersizliğinden, tarla kavgalarıyla büyüklerin..

Yaz akşamları, o köy işlerinin yorgunluğunu umursamaksızın her akşam harmanlarda oynanan maçlarda coşan gençlerin…

Tek celsede boşadığı ve sahipsiz bıraktığı bağlar, tarlalar, harmanlar..

Şimdi kuşları da, kışı gibi susuyor köyün.

 

Bir okulu var, terk-i diyar edilmiş…

Bir de hiç olmayan bakkalı…

Ve beş on yaşlı dışında dağları ağlatan ezanları…

Batı ve kapital kafalıların “Hiçbir imkan ve kimse yok..Çanakkale var, Antalya vard… Yer mi kalmadı başka?” sözleri ne kadar da yozlaştığını gösteriyor hemşehrilerimizin (!)

 

Halbuki O dostum ile her gittiğimde Özlü’ye yeniden diriliyor ruhumuz.

Teknolojisiz, arabasız, trafiksiz, apartmansız bir kent ki; küçük ama göklerden taşan.. Paranın, kredi kartının, çekin, senedin işe yaramadığı; yalnız gönül sohbetlerinin ve dağ dağ, patika patika gezintilerin, bir de selvi altlarında demlenen çay muhabbetlerinin pahası büyük…Ki şehir hala fon biriktirsin, pahası parada olmadığını anlayana kadar esenliğin…

 

Özlü’yor(k)uz şimdi…