İnsan; noksan ve böylece noksansız…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rabbin Kemal sıfatı vardır. Yani noksansızlık, olgunluk… Ve bu kainat, o sıfatın bir tecellisidir. Bu mükemmel ötesi varlıkların yaratılması, o Kemalatın bir gereğidir.

 

Yaratılmış herşey noksansız ve hakkı verilerek yaratılmıştır. Çevremizde bulunan büyük yada küçük ne varsa, hepsinde bu ölçü…Etrafımızı incelediğimiz zaman, “Şurasında da bir eksiklik var” diyenileceğimiz birşey bulmamız olanaksızdır. “İnsanda altıncı bir duyu organı eksikliği var, şöyle şöyle bir duyu organı olması gerekirdi” diyebilmemiz bir yana, yeni bir duyu organı muhayyile bile edemeyiz.

 

Ve insan, kemalat ve mükemmelatın zirvesi…Yaratılmış noksansız varlıkların en üstünü… Fiziki nitelikleri bir yana, fizikötesinde sınırsız bir umman…İçerisinde çözülmesi ve anlaşılması imkansız bir alemi olan meçhul.

 “Sana ruhu soracaklar, siz ondan yalnızca bir kısım bilebilirsiniz…”

 

 Bir millet, bir devlet, bir medeniyet gibi… Tarihi olan, büyüme, zayıflama, gerileme dönemleri, açılımları, kapanımları, entropileri olan bir varlık.

 

Böyledir insan.. Böylesine yücedir fakat bir de acziyetleri, bunalımları, çaresizlikleri, başarısızlıkları, korkuları, kederli ve tedirgin olduğu yada gafil olduğu anları vardır. Bunlar birer eksiklik, noksanlık değil midir?

 

Evet noksanlıktır. İnsan noksan bir varlıktır. Onun noksanlığı, yaratılmasının olgunluğuyla ilgilidir. Noksan bırakılması ile noksansızlık tamamlanmıştır. Çünkü bu noksanlık Kemal sıfatı gereğidir. Yaratılış hakkının verilmesidir. Rabbin noksansızlık sıfatı o derece mükemmeldir ki, noksanlığa dahi yaradılışının hakkını vermiştir.

 

İnsan; noksan ve böylece noksansız…